Z okazji obchodów dwudziestolecia istnienia naszej szkoły w czasopiśmie "Przegląd Edukacyjny" (nr 4/51) ukazał się wywiad przeprowadzony z panią dyrektor Anną Wróblewską:

     Szkoła Podstawowa nr 12 im. Mariana Batki obchodziła swoje 20-lecie 22 kwietnia 2005 r. Redakcja skorzystała z nadesłanego zaproszenie, ale na dłuższą rozmowę po uroczystości zabrakło czasu. Przełożono ją na koniec sierpnia, przed rozpoczęciem nowego roku szkolnego. A spotkanie należało zacząć od najbardziej aktualnych gratulacji... Od 1 września funkcję dyrektora szkoły obejmowała p. Anna Wróblewska.

     Proszę przyjąć gratulacje od całego zespołu redakcyjnego "Przeglądu Edukacyjnego"

     Dziękuję, bo satysfakcja to niemała, ale i odpowiedzialność ogromna. Świadomość wagi podejmowanych obowiązków nakazuje więc cieszyć się z umiarem.

     Dorobek waszej szkoły, zaprezentowany podczas kwietniowej uroczystości, stwarza jednak wiele powodów do dumy. Była pani jego współtwórcą

     Tak, nie mogę zaprzeczyć, że byłam "udziałowcem", bo pracuję w "dwunastce" od jej początku (z trzyletnią przerwą), a rolę zastępcy dyrektora sprawowałam od 1991 r. Blaski i cienie przeszłości szkoły można zatem i mnie przypisać.

     Czy mogłaby pani porównać wizerunek swojej szkoły sprzed 20. lat z obecnym?

     Reforma oświaty sprawiła, że szkoła stała się placówką skupiającą mniejszą społeczność. W latach wyżu demograficznego do naszej szkoły uczęszczało ok. 1200 uczniów, pracowaliśmy na dwie zmiany i borykaliśmy się, podobnie jak inne placówki z trudnościami lokalowymi. Dziś mamy blisko 300 uczniów, komfortowe warunki nauki i pracy, a przede wszystkim staliśmy się szkołą o niepowtarzalnym, kameralnym charakterze, który przyciąga wielu uczniów, nawet z odległych rejonów naszego miasta.

     Dwa lata temu szkoła uzyskała tytuł "SZKOŁA Z KLASĄ". Otrzymanie tego honorowego certyfikatu nr 2149/2003 zapewne nie było łatwe. Które wasze osiągnięcia zadecydowały o wydaniu chlubnej decyzji przez komisję powołaną przez "Gazetę Wyborczą" i Fundację Centrum Edukacji Obywatelskiej?

     Zdobycie certyfikatu to efekt intensywnej pracy całego obecnego zespołu, ale na ten sukces złożyły się długie lata wspólnego kształtowania oblicza szkoły i jakości jej pracy. Bez wcześniejszych dokonań, wypracowanych metod i procedur, sukces nie byłby możliwy.

     Certyfikat mobilizuje szkołę, ale także zobowiązuje...

     Nigdy o tym nie zapominamy. Tytuł "Szkoły z klasą" wykorzystujemy przy promocji szkoły, ale mamy świadomość jak wielka wiąże się z tym odpowiedzialność, nieustannie pracujemy nad poszerzeniem naszej oferty, zwiększaniem jej atrakcyjności i spełnianiem oczekiwań naszych klientów. Zależy nam na wiarygodności i zaufaniu - wartościach niepodważalnych i ponadczasowych.

     Pochylając się nad projektem planu działalności szkoły w roku szkolnym 2005/2006 będzie pani dokonywała pewnego wyboru z własnego punktu widzenia. Które z dziedzin pracy uzna pani za dominujące?

     Moja koncepcja rozwoju i funkcjonowania placówki nie pociąga za sobą żadnych rewolucyjnych zmian, jestem zdecydowaną zwolenniczką ewolucyjnych przemian, które będą miały na celu doskonalenie dziedzin tego wymagających i efektywnym wykorzystywaniu wszystkich pozytywnych dokonań. Priorytetem zawsze było i zawsze będzie dziecko, a kształtowanie jego osobowości i potencjału intelektualnego jest dla mnie nieustanną inspiracją i wyzwaniem.

     Czego pani oczekuje, a czego może się obawiać startując do pracy jako dyrektor szkoły?

     Moje oczekiwania mają związek z możliwością sprawdzenia się w dziedzinach dotąd mi nieznanych, Wewnętrznie czuję się humanistką i duchowo daleka jestem od technokratycznego myślenia - będzie to zatem czas nauki i zdobywania nowych doświadczeń. Rozpoczynam pracę na tym stanowisku wśród osób, z którymi współpracuję od wielu lat. Z większością jestem zaprzyjaźniona, do wszystkich mam zaufanie - czy można mieć obawy o przyszłość wśród przyjaciół? Trudno jednak być optymistą w dzisiejszej rzeczywistości, zatem na pewno potrzeba mi będzie dużo cierpliwości, wytrwałości i ogromnej odporności. Nie są to cechy obce mojej psychice i żywię nadzieję, że mnie nie opuszczą.

     Wakacje są już za nami... Czy udało się pani wypocząć?

     Nie były to wymarzone wakacje, ale przyniosły wiele niezapomnianych chwil obcowania z najbliższymi i przyjaciółmi, a to sobie ogromnie cenię. Tęsknię za Austrlią, która przed laty stała się moją życiową przygodą i być może marzenie spęłni się raz jeszcze.

     Dziękuję za rozmowę i życzę wielu okazji do osobistej satysfakcji w nowym roku szkolnym.

     Ja ze swej strony składam Redakcji serdeczne gratulacje z tytułu wydania 50., a więc jubileuszowego numeru "Przeglądu Edukacyjnego".

     Dziękuję.